சினிமாவும் மூச்சுத்திணறலும்

ஒரு சினிமா நடிகை விபச்சாரம் செய்ததாக கைது செய்யப் படுகிறார், அதையொட்டி ஒரு பத்திரிக்கை இன்னும் சில நடிகைகளை குறித்து செய்தி வெளியிடுகிறது... அடுத்த அடுத்த நாட்களில் ஊடகங்கள் வரிந்து கட்டிக் கொண்டு களத்தில் குதிக்கின்றன. சினிமா நடிகர்களின் சார்பில் கண்டனக் கூட்டம் நடைபெறுகிறது, ஆளாளுக்கு வீர வசனம் பேசுகிறார்கள், பத்திரிக்கைகள் இனி சினிமா குறித்து செய்தி வெளியிட மாட்டோம் என அறிக்கை விடுவார்கள் அல்லது விட்டிருப்பார்கள்.. ஒரு மாதிரி அந்த நாடகங்கள் முடிந்து விட்டன.

சரி இதில் புத்திசாலிகள் யார்...

• வீராவேசமாக சபதமிடும் சினிமாக்காரர்கள்
• ஊடகங்கள் (பத்திரிக்கை / தொலைக்காட்சி)
• அரசியல்வாதிகள் (குறிப்பாக ஆளும் கட்சி)
  
  

சரி இதில் முட்டாள்கள் யார்...

• இந்தக் கருமாந்திரங்களையெல்லாம் விரும்பியும், விரும்பாமலும் பார்த்த, காதுகளில் வாங்கிய, இது குறித்துப் பேசிய அல்லது இது குறித்து சிந்தித்த நீங்களும் நானும்...

தங்களிடம் ஆதாரம் இருப்பதாக கூறி செய்தி வெளியிட்ட ஊடகங்களே உங்கள் மனச் சாட்சியைத் (அப்படி ஒன்று இருந்தால்) தொட்டு சொல்லுங்கள், நீங்கள் எப்போதுமே உண்மையின் பக்கம்தான் நிற்கிறீர்களா. நடிகையின் விம்மிய மார்போ, தொடையோ, இடுப்போ இல்லாத அட்டைப்படத்துடனோ அல்லது அவர்களைப் பற்றிய கிசுகிசுவோ இல்லாமல் பத்திரிக்கையை நடத்தும் தைரியம் உங்களிடம் இருக்கிறதா? நடிகை என்றாலும் அவளும் ஒரு பெண்தானே என்ற பார்வை உங்களிடம் ஒரு நாளேனும் இருந்திருக்கிறதா?

ஏதோ ஒரு காலகட்டத்தில் உழைத்த மக்கள், தங்கள் உழைத்த களைப்பை அகற்றிக் கொள்ளத்தானே பாட்டையும், வசனத்தையும் கூத்து வடிவில் கொண்டு வந்திருப்பார்கள். அது கொஞ்சம் மெருகேறி நாடகமாக, அதன்பின் அறிவியல் வளர்ச்சியில் நாடகம் என்பது ஒன்றினுள் பதிவு செய்யப்பட்டு, வேறொரு இடத்தில் வெளியிடப்பட்டதுதானே திரைப்படமாக இருக்கவேண்டும். அதை இன்னும் சுவை கூட்டத்தானே இசையும், வண்ணமும் என இணைந்திருக்கவேண்டும். காலப்போக்கில் இன்று சினிமா என்பது ஒரு தொழிலாகவே மாறிவிட்டதுதானே. அதில் தவறேதும் இல்லை.

அப்படிப்பட்ட பொழுது போக்கு அம்சமாக பார்க்க வேண்டிய சினிமாவில், திரும்பத் திரும்பப் நல்லவன் போல் வேஷம் போடுபவனை பார்த்து நல்லவன் என்றே நம்பினோம். சரி அவர்கள் அப்படி என்னதான் சாதித்துவிட்டார்கள், சேற்றில் இறங்கி உழவு ஓட்டியது போல், வீதி கூட்டியது போல், மூட்டை தூக்கியது போல், எல்லையில் தேசத்திற்காக சண்டையிட்டது போல், நேர்மையின் அடையாளம் போல், ஊழலை ஒரே நாளில் ஒழித்தது போல், நியாயத்தை நிலை நாட்டியதுபோல் நடித்தார்கள். நடித்தார்கள் அவ்வளவே... ஆனாலும் அதை நிஜம் என்பது போலவே ரசித்தோம், நம்பினோம்...


நம்பியதோடு நில்லாமல் ரசிகர் மன்றம் வைத்தோம், தலைவனாக்கினோம், சிலை வைத்தோம், பச்சை குத்தினோம், பால் அபிஷேகம் செய்தோம், மொட்டை போட்டோம், கோயில் கட்டினோம், ஓட்டு போட்டோம், சொன்னவர்களுக்கு ஓட்டுப் போடச் சென்றோம். எல்லாம் அவர்களுக்காகத்தானே செய்தோம், ஆகவே அவர்களிடம் ஓட்டு வங்கி இருக்கிறது என்று கட்சியில் இணைத்து பொறுப்பு கொடுத்து வளர்த்துவிட்டு, அரசியல்வாதிகள் அவர்களை பூஜிக்கத் துவங்கினார்கள்.


சினிமா ஒரு பொழுதுபோக்கு அம்சம்தானே? பொழுது போகாமல்தானா நீங்களும் நானும் உட்கார்ந்திருக்கிறோம்? அசைக்கமுடியா இடத்தை அவர்களுக்கு தெரிந்தோ, தெரியாமலோ, விரும்பியோ விரும்பாமலோ கொடுத்தோம், விளைவு ஊடகங்கள் சினிமாவை நேசித்து, சுவாசித்து, குடித்து, தின்று கொழுத்து பிரமாண்டமாக உயிர்வாழ்கிறது. சினிமாத் துறை தும்மினால் கூட நலம் விசாரிக்க அரசாங்க இயந்திரம் அவசரமாக ஓடுகிறது.

விளைவு...

சினிமாக்காரார்களுக்கு ஒரு பிரச்சனை என்றவுடன், சதையை மட்டுமே வியாபாரப் பொருளாக்கி அதிகப்படியான ஆபாசப் படங்களில் நடித்த நடிகை உட்பட (பெயர் சொல்லி உங்களை சுவாரஸ்யப் படுத்துவது என் நோக்கமல்ல) அணி திரண்டு வந்து ஒரு மாநிலத்தின் முதல்வரை எளிதாக சந்தித்துவிட முடிகிறது.

ஏதாவது ஒரு சொத்தைக் காரணத்தை வைத்துக் கொண்டு, கலை நிகழ்ச்சி அல்லது விருது வழங்கும் விழா என்று நடத்தி கவர்ச்சியாக நடனமாடி ஊடகங்கள் வழியாக அதை வியாபாரப்படுத்திட முடிகிறது. அதற்கும் தமிழக முதல்வரை அழைத்து வந்து அமர்த்தி வைத்திட முடிகிறது.

ஒரு நடிகனுக்கு ரசிகன் என்று சொல்லி, அந்த நடிகனின் திரைப்படம் வெளியாகும் வரைக் காத்திருந்து, அந்தத் திரைப்படம் வெற்றிபெற பிரார்த்தனை செய்து, வெளியானால் கொண்டாடும் அல்லது விமர்சனம் எழுதும் ரசனை மிகுந்த ரசிகனே...

• ஒரு மனிதனின் உயிர் வாழ, மிக அத்தியாவசியத் தேவையான உணவைத் தயாரிக்க, இயற்கையை நம்பி, அரசாங்கத்தை நம்பி, தெய்வத்தை நம்பி பயிரிடும் விவசாயி...

• இரவு முழுதும் கண்விழித்து தினம் தினம் பலநூறு மைல்கள் குண்டும் குழியுமான சாலைகளில் உயிரை கையில் பிடித்துக் கொண்டு பயணிகளை பத்திரமாக கொண்டு சேர்க்கும் நெடுந்தொலைவு பேருந்தின் ஓட்டுனர்கள்

• அரசாங்கமே மது விற்கும் நாட்டில், தென்னை, பனை மரங்களில் கள் இறக்க பல வருடங்களாக போராடும் பனைத் தொழிலாளி...

• தினமும் திடீர் திடீரென சொல்லாமல் கொள்ளாமல் நடக்கும் அறிவிக்கப்படாத மின்வெட்டோடு சிறு தொழில் செய்வோர்...

• இரசாயனம் கலந்து மலடான பொட்டல் காட்டின் மத்தியில், குடிக்க சொட்டுத் தண்ணீர் இன்றி வறண்டு கிடக்கும் சாமானியன்...

• பனிரெண்டு மணி நேரம் வேலை செய்து, ஆண்டு முழுதும் கடன் அடைக்க முடியாமல் கந்துக்கு வாங்கி தேய்ந்து போய்க் கிடக்கும் தினக்கூலி...

• சாலைகளின் பிரிவில் திரும்பும், பாரமேற்றிய லாரியில் ஓடிப்போய் தொற்றி, அது சேரும் இடத்தில் முதுகு எலும்பு வலிக்க மூட்டைகளை இறக்கி ஏற்றும் சுமை தூக்குபவன்...

• தினம் தினம் நாற்றம் பிடித்த நம் வீதிகளில் முகம் சுழிக்காமல் சாக்கடை அள்ளியெடுக்கும் துப்புரவு தொழிலாளி...
  

இவர்களில் யாரேனும் ஒரு சினிமா நடிகன் போலவோ, அல்லது நடிகை போலவோ தங்கள் குறையைச் சொல்ல முதல்வரை இப்படிச் சந்தித்திட முடியுமா?

நம் காசை, கனவைச் சுரண்டாமல் நமக்காக உழைப்பவன் நன்றாக இருக்கட்டும் என ஒரே ஒரு முறையேனும் மனதார வேண்டிக்கொள்ள முடிகிறதா நம்மால்? அல்லது நாம் தான் இவர்களைக் கொண்டாடுகிறோமா?

ஐம்பது ஆண்டுகளாக காவி ஏறிய கோமணத்தோடு காட்டில் வேலை செய்பவனுக்கு பொன்விழா எடுக்கவோ,

தினம் தினம் சாக்கடை அள்ளுபவனுக்கு சுத்தத்தின் சொந்தக்காரன் என்று விருது கொடுக்கவோ,

எண்பது-தொன்னூறு வயதாகியும் வெறும் எலும்புக் கூடாய் உழைக்கும் கிழவனுக்கொ, கிழவிக்கோ வாழ்நாள் உழைப்பாளி என்று விருது கொடுக்கவோ

இங்கு ஒரு நாதியும் இல்லை.

-------------------------------------------------------------------------
இடுகை பற்றிய உங்கள் கருத்தைப் பதிவு செய்யுங்கள் உங்களுக்குப் பிடித்திருந்தால் தமிழ்மணத்திலும், தமிழிஷிலும் வாக்கினைப் பதிவு செய்யுங்கள்.