ஒட்டடை படிந்து ஓரமாய்

உலகின் மிக அழகான ஓவியம் அவரவர் முகமே. யாரும் இல்லாத நேரத்தில் முகம் பார்க்கும் கண்ணாடி கொடுக்கப்பட்டால் எவ்வளவு நேரம் வேண்டுமானாலும் வித்தியாசமான கோணங்களில் நம் முகத்தைப் பார்த்துக் கொண்டேயிருக்கலாம். அதே போல் மிக அழகான சொல் அவரவர் பெயரே.

ஒரு முறை எங்களிடம் திருமணப் பத்திரிக்கை அச்சிட வந்த ஒரு அரசியல் கட்சிக்காரர் பத்திரிக்கையின் ஒரு முக்கிய இடத்தில்

“அய்யா படம் வரணுங்க”னு சொல்லிட்டு போயிட்டார்,

நாங்களும் அவரோட அய்யா (அப்பா) படத்தை கொண்டுவந்து தருவார் போல இருக்குனு கொஞ்சம் மெத்தனாம இருந்துட்டோம், அடுத்த நாள் வந்து கேட்டபோது

“இன்னும் உங்க அய்யா படம் தரல, அது கொடுத்தீங்கனா வேலை முடிஞ்சிடும்னு” எதேச்சையாகச் நம்ம வடிவமைப்பாளர் சொல்ல, உடன் வந்த அல்லக்கைக்கு வந்ததே கோபம்

“என்ன... அய்யா படம் இல்லாம பிரஸ் நடத்தறீங்களா”னு எகிர,

“இவரோட அய்யா படத்த நாங்க எதுக்குங்க வச்சிருக்கோம்னு” நம்மாளு வெள்ளந்தியாச் சொல்ல

அவங்க கூட புதுசா சேர்ந்திருந்த கைத்தடி ஒன்னு எக்கச்சக்கமாக எகிறி “என்னது வட்டத்தோட அய்யாவா, நாங்க இந்த தமிழ்நாட்டோட அய்யாவச் சொல்றோம்” னாரு

அப்பப் போயி “அதாருங்க வட்டம்” னு இன்னொரு கேள்வி கேட்கத் தோனியது கூடவே புரிஞ்சு போச்சு நம்ம கட்டம் சரியில்லைனு.

அந்த தொண்டர் படையில் இருந்த ஒரு புண்ணியவான் கொஞ்சமா விளக்கினார், வட்டம்னா என்ன, மாவட்டம்னா என்ன, அய்யானா என்னவென்று.

அப்பவும் கொஞ்சம் அப்பாவியா மனசுக்குள்ளேயே கேட்டுக்கிட்டான் நம்ம ஆளு “ஏங்க இவங்களுக்கெல்லாம் உண்மையாவே ஒரு பேரு இருக்கும்தானேனு”

பிறந்த குழந்தைக்கு பெயர் வைப்பது, பல சமயங்களில் மிகுந்த சுவாரசியமான ஒன்று. நேரம், நாள், நட்சத்திரம், நியூமராலாஜி, இன்னோரு வெங்காயம் நேமாலாஜி எல்லாம் பார்த்து வைக்கும் பெயரை, பல நேரங்களில் பெயர் சொல்லி விளிப்பது மரியாதைக் குறைவான ஒன்றாக கருதப்படுவது எதனால்? எங்கே இந்த விதி பிறந்தது.

கலைஞர், அம்மா, அய்யா, சின்ன அய்யா, கேப்டன் என எல்லோருக்கும் வைக்கப்பட்ட பெயருக்குப் பதில் இந்த வார்த்தைகளால் மட்டுமே அழைக்கப்படுவது மட்டும்தான் மரியாதையான ஒன்றா? அதுவும் இவர்களின் சார்பு தொலைக் காட்சிகளில் இவர்களின் உண்மையான பெயர்கள் ஒருபோதும் உச்சரிக்கப் படுவதேயில்லை.

பெயர் சொல்லி அழைப்பது மிகப் பெரிய குற்றம் என்பது போலவே தலைவர்களும், அவர்களைச் சுற்றியுள்ள தொண்டர்களும் முழுக்க முழுக்க மாறியது எதனால்? முக்கியக் காரணம் வயது, அந்தஸ்து குறைவானர்கள் நம்மை பெயர் சொல்லி அழைத்தாலே மரியாதைக் குறைவாக எண்ணுவது தமிழகத்தில் அதிகம் என்று நினைக்கிறேன். உண்மையான பெயர் சொல்லி அழைப்பது எதன் அடிப்படையில் மரியாதைக் குறைவாக இருக்கிறது என்பது புரியாத புதிராகவே இருக்கிறது.

அதாவது வேட்டி அல்லது கோவணம் கட்டியவர் டவுசர் போட்டவரையும், டவுசர் போட்டவர் பேண்ட் போட்டவரையும், பேண்ட் போட்டவர் பேண்ட் போட்டு சட்டையை பேண்டில் இன் செய்திருப்பவரையும் “சார்” என்றே அழைக்கின்றனர். தம்மை விட அந்தஸ்தில், படிப்பில் உயர்வாய் இருப்பவர்களை யாரும் அவர்களுடைய பெயர்களைச் சொல்லி அடையாளப் படுத்த பெரிதும் தயங்குகின்றனர்.

கிராமங்களில் பெயர் சொல்லி அழைப்பதைவிட சாதியைச் சொல்லி அழைக்கும் அசிங்கமே கௌரவமாக வேறு பார்க்கப்படுகிறது.

சிலகாலம் துபாயில் (விவேகானந்தர் தெருவில் இருந்தவரானு கேட்கக்கூடாது) இருந்து திரும்பிய நண்பர், “இங்கு மட்டும்தான் யாரப் பார்த்தாலும் சார்... சார்னு கூப்பிடறோம், அங்கெல்லாம் யாராக இருந்தாலும் பெயர் சொல்லித்தான் அழைக்கிறார்கள்” என்று சொன்னபோது எனக்கும் “அட ஆமாம்ல” என்றே தோன்றியது.

அதன்பிறகு இப்பொழுதெல்லாம் வயதில் பெரியவர்களை மிக எளிதாக அவர்கள் பெயரோடு அண்ணா என்றோ, அக்கா என்றோ அழைத்துக் கொள்வது பழகிப்போயிருக்கிறது. நீண்ட நாட்களாக அழைத்துவிட்ட காரணத்தால், சிலரை மட்டும் “சார்” என்று அழைப்பதிலிருந்து இன்னும் மீள முடியவில்லை. எல்லோரையும் வெறுமென பெயர் சொல்லி அழைக்கும் பழக்கம் முழுதாய் வரவேயில்லை.

பல நேரங்களில், பல இடங்களில் அழைக்கப்படாமலே இருக்கும் பெயர்கள் ஒட்டடை படிந்து ஓரமாய் கிடக்கிறது, என் பெயரும் உட்பட...

-------------------------------------------------------------------------
இடுகை பற்றிய உங்கள் கருத்தைப் பதிவு செய்யுங்கள் உங்களுக்குப் பிடித்திருந்தால் தமிழ்மணத்திலும், தமிழிஷிலும் வாக்கினைப் பதிவு செய்யுங்கள்.