சகிக்க முடியா சகிப்புத்தன்மை

ஒவ்வொரு நாளும் தொலை தூரத்திலிருந்து வரும் தொடர் வண்டிகளின் மூன்றாம் வகுப்பு கழிவறையோரம் நிச்சயம் அவர்களை நாம் பார்க்கமுடியும். ஒரு கணவன், மனைவி, ஒன்றிரண்டு குழந்தைகள் இருக்கும். கணவன் மனைவி பெரும்பாலும் பேசவே மாட்டார்கள். இரவு முழுதும் பயணப்பட்டாலும் தூக்கம் ஒரு சொட்டுக் கூட அவர்களின் கண்களைத் தழுவாது. விளையாடும் குழந்தைகளை மௌனத்திலேயே அடக்குவார்கள்.

சரியாக முடிச்சிடப்படாத ஒழுங்கற்ற வெள்ளை உரச் சாக்கு மூட்டையில் வாழ்க்கையின் மிச்சம் மீதிகளை பாத்திரங்களாகவும், பண்டங்களாகவும் பதுக்கி இறுகிப்போய் உட்கார்ந்து கிடப்பார்கள்.

பயணச்சீட்டு வாங்கியவர்கள் கழிவறைப் பக்கம் செல்லும் போது அவர்களைக் கண்டு முகம் சுழிப்பதும், சில சமயம் கடிந்து கொள்வதும், அவர்களை திருடன் என்று சொல்வதும் மிக இயல்பாக நடக்கும்.

அவர்களிடம் மட்டும் மௌனம் மிக அடர்த்தியாய், மிகக் கனமாய் படிந்து கிடக்கும், பெரும்பாலும் பயணச்சீட்டு வாங்கியிருக்க மாட்டார்கள், காரணம் அதை வாங்க காசு இருந்திருக்காது. அவர்கள் சொந்த நாட்டிற்குள்ளேயே ஏதோ ஒரு காரணத்தினால் அகதியாக்கப் பட்டிருப்பார்கள். வாழ்ந்து கொண்டிருந்த இடத்தில் ஏதோ ஒன்று அவர்களை வாழவிடாமல் துரத்தியிருக்கும்.

வாழ்க்கையின் மேல் முழுதும் நம்பிக்கையிழந்தவர்கள் பெரும்பாலும் தற்கொலைக்கு தள்ளப்பட்டு விடுவார்கள். ஏதோ ஒரு நுனியில் மட்டும் நம்பிக்கை மெலிதாய் தொடுத்துக் கொண்டிருக்கும் மனிதர்கள் இரவோடு இரவாக பெரு நகரங்களை நோக்கிய தொடர் வண்டிகளில் சில மூட்டைகளோடு புலம் பெயர்ந்து கொண்டேயிருக்கிறார்கள்.

நான் மேலே குறிப்பிட்டது ஒரு மிகச் சிறிய உதாரணம் மட்டுமே. இது போல் இடப்பெயர்வுகள் இந்த தேசத்தில் எல்லா நிமிடங்களிலும் தொடர்ந்து தொடர்ந்து நடந்து கொண்டேயிருக்கிறது. அதிகரித்துக் கொண்டும் இருக்கிறது.
இது எதனால்..........

இதற்கான மிக முக்கியக் காரணம் ஏதோ ஒரு கட்டத்தில் எல்லோரிடமும் வித்தியாசமின்றி வேரூன்றியிருக்கும் சகிப்புத்தன்மையே

ஒரு மனிதனின் வாழ்வு அபகரிக்கப்படுவது சர்வசாதாரணமா நடந்து கொண்டேயிருக்கிறது. அவனின் நம்பிக்கை திருடப்படும்போதும், அவனின் வாழ்வுரிமை அபகரிக்கப்படும் போதும் கண்டும் காணாமல் போகும் புத்தி எங்கிருந்து வந்தது.

“நமக்கேன் இது”

“சரி நம்மால் என்னதான் செய்துவிடமுடியும்”

“அவரவர் தலைவிதி” .................... என பற்பல வார்த்தைகளில் சொத்தைச் சமாதானம் குவிந்து கிடக்கிறது.

இன்னொரு மனிதனைப் பற்றி சிந்திப்பவனை, உரிமை, நியாயம் என்பதற்கு போராடுபவனை வேலையத்தவன் என எப்படி மிக எளிதாக பட்டம் சூட்டி அழைக்க முடிகிறது.

படித்த பகுத்தறிவு(!!!) கொண்ட சமூகம், வசதி படைத்த சமூகம் “ப்ச்” என்ற சின்ன சப்தத்தோடு மிக எளிதாக அவர்களைக் கடந்து, தன் வட்டத்திற்குள் சுகமாக வாழ்க்கை நடத்திக் கொண்டேருக்கிறது. எங்கோ விழுந்த சுருக்குக் கயிறு தன்னை நோக்கி நீளும் போது மட்டும் பலவீனமான குரலில் கத்திப் பார்க்கிறது. உடன் ஒருவரும் வராததை அப்போதுதான் பயத்தோடு உணருகிறது.

ஏன் எதைக் கண்டாலும் சகித்துக் கொள்ளும் மனோபாவம் மிக எளிதாய் நம் மனதிற்குள் குடியேறிவிட்டது. தமிழகத்தில்தான் இந்த சகிப்புத் தன்மை மிதமிஞ்சி இருக்கிறதோ?

இந்த அருவறுப்பான சகிப்புத் தன்மையிலிருந்து வெளியில் வந்து, சக மனிதனின் அடிப்படை உரிமைக்காக குரல் கொடுக்கும் நிலை என்று வரும்?

சரி... எப்போது நம் சகிப்புத்தன்மையின் மீது கோபம் வரும்?

வருமா....!!!???

--------------------------------------------------------------

(விகடன் முகப்பிலும், இளமை விகடனின் ஹைலட் பகுதியிலும் வெளிவந்த கட்டுரை)