விபத்துகளும், விளங்காத பாடங்களும்

இரவு ஒன்பதரை மணி, அடங்காத நகரத்தைக் கடந்து, அந்த சாலை வழியாக சென்று கொண்டிருந்தேன். அந்தக் குறிப்பிட்ட ஊரைத் தாண்டி சில நூறு அடிகள் கடந்திருப்பேன், சாலையின் இடது பாதியில், வரிசையாக ஒன்றன் பின் ஒன்றாக வாகனங்கள் தேங்கிக் கிடந்தன, வாகனம் எதுவுமில்லாமல் வலது பக்க சாலை காலியாக இருக்க, நான்கைந்து வாகனங்களைக் கடந்த போது அந்த நகரப் பேருந்து ஒரு பக்கமாக திரும்பி, தாறுமாறாக நின்று கொண்டிருந்தது.

வலது பக்க இருளில் பரபரப்பான மக்கள் கூட்டம், கடக்கும் போது “ஓய்” எனக் கூச்சல், வேகத்தை முற்றிலும் மட்டுப்படுத்தி என்ன ஆச்சு என்று கேட்க, பேருந்து மோதியதில் பைக்கில் வந்த இருவர் இறந்து விட்டதாக சொன்னார்கள். விபத்து நடந்து ஓரிரு நிமிடங்கள்தான் இருக்க வேண்டும். அடிபட்டவர்கள் தெரிந்தவர்களாக இருப்பார்களோ என்ற எண்ணத்தில் வண்டியை கொஞ்சம் தள்ளி நிறுத்திவிட்டு இறங்கி வந்தேன்.

கொதிப்போடு ஒரு கூட்டம், பேருந்து ஓட்டுனரை உலகத்தில் உள்ள அத்தனை வார்த்தைகளிலும் திட்டிக் கொண்டிருந்தது. பேருந்து காலியாக இருந்தது. நடத்துனர்கள் இருவரையும், பயணிகளையும் காணவில்லை. ஓட்டுனர் மட்டும் பதட்டத்தோடு, ஸ்டியரிங்கை இறுகப் பற்றி வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டு அமர்ந்திருந்தார். அருகில் உள்ள குடியிருப்பைச் சார்ந்த இளைஞர் படை நிறைய மதுவாசனையோடு ஓட்டுனரை ”டேய் இறங்குடா கீழே உன்னைக் கொல்லாம விடப்போறதில்லை” என உருட்டி மிரட்டி கீழே இழுக்க முயற்சி செய்துகொண்டிருந்தது. ஓட்டுனர் பக்க கதவை தட்டுவதும், கல்லை எடுத்து பக்கவாட்டு கண்ணாடிகளில் குத்துவதுமாக தறிகெட்டுப்போயிருந்தது கூட்டம். அந்த கூட்டத்தில் பெரும்பாலான நபர்கள், தாங்கள் என்ன செய்கிறோம் என்ற நிலை புரியாத போதையில் இருப்பதையும் உணர முடிந்தது.

அதற்குள் அருகிலிருந்த ஒரு தனியார் ஆம்புலன்ஸ் வர, அடிபட்டுக் கிடந்தவர்களை ஆம்புலன்சில் ஏற்ற முயற்சி செய்யும் போதுதான் தெரிந்தது, இரண்டு பேரிடமும் லேசான அசைவு இருப்பது. மனது திக்கென்றது. அடிபட்டுக் கிடந்தவர்களை இறந்துவிட்டதாக சட்டென முடிவு செய்து, உயிர் இருக்கின்றதா என பரிசோதித்து தூக்குவதற்குக் கூட முயற்சி செய்யாத கும்பல் பேருந்து ஓட்டுனரை தாக்குவதில்தான் கவனம் செலுத்தியது. அடிபட்ட நபர்கள் யாரென்று தெரியுமா என்று கேட்டால் யாரிடமும் பதில் இல்லை.

ஆம்புலன்ஸ் சென்ற பின், மொத்தக் கூட்டமும் மீண்டும் ஓட்டுனர் பக்கம் திரும்பியது. ஓட்டுனரை கீழே இறங்கச் சொல்லி தொடர்ந்து கூச்சலிட்டது. ஓட்டுனர் கீழே இறங்கினால் எலும்புகூட மிஞ்சாது என்று அனைவருக்கும் தெரியும். என்ன கூச்சலிட்டும் இறங்காத ஓட்டுனர் மேல் சில வீரர்களுக்கு(!!!) கோவம் பொங்கி வர பேருந்திற்குள் ஏறி அடிக்கத் துவங்கினர். ஒருவன் உதைத்ததில் முன்பக்க கண்ணாடி முழுதாக கழன்று கீழே விழுந்து நொறுங்கியது. அருகிலிருந்த குடியிருப்பு பெண்கள் ஓடிவந்து “போக்கத்த நாயே போலுசு வந்தா, தெண்டமழுவறது ஆரு” என்று தங்கள் கணவன், பிள்ளைகளைத் திட்டி வீட்டுக்கு இழுத்துச்செல்ல முயற்சி செய்தனர்.

அதற்குள் 108 ஆம்புலன்ஸ் வர கூட்டம் அங்கே திரும்பி, ”அவசரம்னு கூப்பிட்டா செத்த பொறவுதான் வருவியாடா” என அந்த ஓட்டுனரிடம் சண்டை போட ஆரம்பித்தது. அடுத்த சில நிமிடங்களில் ”ஏய்... போலீஸ்டோய்” என்ற குரல் வர, வீரர் மறவர் கூட்டம் வழக்கம்போல் இருந்த இடம் தெரியவில்லை.

*****

விபத்தை பார்த்த அனைவருக்கும் தெரியும், அது முழுக்க முழுக்க, பேருந்தின் கட்டுக்கடங்கா வேகத்தின் காரணமாக நிகழ்ந்திருக்கிறதென்று. இது போல் தினம் தினம் சாலைகள் தோறும் தவறாமல் விபத்துகள் நடந்து கொண்டேயிருக்கின்றன.

நெருங்கிய வட்டத்தில் நிகழும் இழப்பு மட்டும் இழப்பாகத் தோன்றுவதும், நமக்குத் தொடர்பில்லாத நபர்கள் சந்திக்கும் விபத்துகள் வெறும் செய்தியாக மட்டுமே நமக்குப் படுவதும் இயல்பாகிப் போய் விட்டது. விபத்தில் மரணங்களின் எண்ணைக்கையில் சுவாரசியம் கூடவோ குறையவோ செய்வதைத் தவிர அந்த செய்திகள் எந்தவொரு படிப்பினையும் கொடுக்கவில்லை.

அந்த விபத்தில், அடிபட்ட இரண்டு மனிதர்களின் குடும்பங்களையும் நினைக்கும் போது, ஒரு கனம் மனம் ஆடிப்போகின்றது. ஒருவேளை அந்த நபர்கள் இறந்து போகும் பட்சத்தில், அதுவரை இயல்பாக போய்க்கொண்டிருந்த அந்த குடும்பம் சிதைந்து சீரழிந்து மீண்டு வருவதே பெரும்பாடாகப் போய்விடும். இறந்தவர்களின் இழப்பை எதைக் கொண்டு நிரப்ப முடியும். இறந்தவர்கள்தான் குடும்பத்தின் பொருளாதார ஊற்றாக இருந்தால், அடுத்த மாத செலவுகளை அந்த குடும்பம் எப்படி சமாளிக்கும் என எண்ணற்ற கேள்விகள் மனதிற்குள் குடைய ஆரம்பித்தன.

*****

விபத்து நடந்த இடத்தில், முழுக்க முழுக்க பேருந்து ஓட்டுனரை மட்டுமே குறை சொல்லி தாக்க முற்பட்ட வீரம் மிகுந்த அந்தக் குழுவிற்கு, இரண்டு பேர் அடிபட்டுவிட்டார்களே என்ற கவலை பெரிதும் காரணமாக இருந்ததாகத் தெரியவில்லை. இதற்கு முன், தாங்கள் கை காட்டியபோது நிற்காமல் போன பேருந்து, சில்லறை இல்லாததிற்கு திட்டிய நடத்துனர், சாலைகளில் மோதுவது போல் உரசிச் சென்ற பேருந்து என சில பல காரணங்கள் ஒன்று கூடி ஒரு வெறித்தனமான தாக்குதலை நிகழ்த்த தூண்டியிருக்கிருக்கலாம். ஓட்டுனரை அடிக்க துடித்த, பேருந்து கண்ணாடியை கல்லில் அடித்த ஒருவன் கூட அடிபட்டுக் கிடந்தவன் என்ன நிலையில் கிடக்கிறான் என்று பார்க்க தயாரில்லை. தன்னுடைய எதிர்ப்பை மட்டுமே காட்ட நினைத்து, அடிப்படை மனித நேயத்தைக் காட்ட மறந்து போனான்.

*****

நகர்புறங்களிலும், நெடுஞ்சாலைகளிலும் கணிசமான விபத்துக்களை ஏற்படுத்துவது தனியார் பேருந்துகள் என்பதில் துளியும் சந்தேகம் இல்லை. அதே சமயம் அந்த ஓட்டுநர்களின் பாவப்பட்ட பிழைப்பின் மறுபக்கம் பரிதாபமானதுதான்.

எல்லாப் பேருந்துகளுக்கும் ஒரு இடத்தில் புறப்பட்டு மற்ற இடத்தை அடைய குறிப்பிட்ட நேரக் கெடு இருப்பதை அறிவோம். இந்தப் பயண நேரம் நிர்ணயிக்கப்பட்டது, குறைந்த பட்சம் முப்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு என நினைக்கிறேன். எனக்குத் தெரிந்து 18 கிலோமீட்டர் கொண்ட இரு நகரங்களுக்கான பயண நேரம் 60 நிமிடங்கள். இந்த நேரம் நிர்ணயிக்கப்பட்ட காலத்தில் அந்தப் பேருந்து நின்று சென்ற, பேருந்து நிறுத்தங்கள் பத்துகூட இருந்திருக்காது. ஆனால் தற்பொழுது அதே நகரப் பேருந்து, குறைந்த பட்சம் முப்பது இடங்களில் நின்று பயணிகளை ஏற்றி இறக்க வேண்டியிருக்கிறது. முப்பது வருடங்களுக்கும் முன்பு பயண நேரம் நிர்ணயித்த காலத்தில் இருந்த வாகனங்களைவிட, இன்று சாலைகளில் ஓடும் வாகனங்களின் எண்ணிக்கையும், நெரிசலும் பல மடங்கு அதிகம்.

ஒருவகையில் பேருந்துகளின் தரம் மேம்படுத்தப் பட்டிருப்பதால், நிறுத்தங்களில் செலவிடும் நேரத்தை வேகத்தின் மூலம் சரிகட்டுகின்றனர். அரசுப் பேருந்துகளுக்கு வசூல் பற்றிய அழுத்தம் இல்லாததால் அவை மிதமான வேகத்தில் சில நிறுத்தங்களில் நிறுத்தாமல் கூட சென்றுவிட முடிகிறது. தனியார் பேருந்துகளில் நிலவும் போட்டியும், வசூல் குறையும் பட்சத்தில் முதலாளிகளின் விரட்டலும், ஒரு பேருந்து ஓட்டுனரை தறிகெட்டு ஓட்ட வைக்கிறது. எங்கள் பகுதியில் ஒரு குறிப்பிட்ட நகரப் பேருந்தைப் பற்றிச் சொல்லும் போது “அந்த வண்டிக்கு ட்ரைவரா போயிட்டா ஒன்னுக்கிருக்கக்கூட நேரம் கிடைக்காது” என்று சொல்லக் கேட்டிருக்கிறேன்.

இந்த தறிகெட்ட வேகம் குறித்து, தனியார் பேருந்து முதலாளிகளுக்கு சற்றும் கவலையில்லை, உயிரைப் பணயம் வைத்து, பலசமயம் உயிரைப் பறித்து தினம்தினம் வயிற்றுப் பிழைப்பிற்காக ஓ(ட்)டிக் கொண்டேயிருப்பவர்கள் ஓட்டுனர்கள்தான். பக்கத்து வீட்டில் வசித்த ஒரு பேருந்து ஓட்டுனர் அடிக்கடி ”வண்டியில ஏறின பிறகு, இறங்கி வந்தாத்தான் நிஜம்” என்பார்.

*****

வீறு கொண்டு பேருந்தையும், ஓட்டுனரையும் தாக்கியவர்களின் கோபம் அடுத்த சில மணி நேரங்களில் அடங்கிப்போய் விட்டது, அடுத்த ஓரிரு நாளில் அந்தப் பேருந்து புதிதாய் கண்ணாடி அணிந்து கொண்டு மாற்று ஓட்டுனரோடு தன் பயணத்தைத் துவங்கிவிட்டது. அன்று அடிக்கத் துடித்த வீரர் படை அதே பேருந்தில், படியில் தொங்கிக் கொண்டு, ”புதுப்பாட்டு போடுங்கண்ணா” என்ற கூச்சலோடு, ஓடும் பாட்டுக்கு ஏற்றார் போல தலையசைத்துக் கொண்டு தன் வழியில் பயணப் பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது.
 
எதிலிருந்தும் எந்தப் பாடமும் கற்றுக்கொள்ள மறுக்கும் சமூகத்திற்கு எல்லாம் பழகிப் போய்விட்டது. சாலைகள் தோறும் எமன் அடங்காப் பசியோடு அமர்ந்து கொண்டிருப்பது உட்பட.

*****