பேருந்து நிலையம் குறித்து ஒரு கட்டுரை வரைக!

பேருந்து நிலையத்திற்குள் நுழையும் போதே அழைத்த நண்பர் அழைத்து, ”வந்தடைய இன்னும் அரை மணி நேரம் ஆகும்” என்றார். வேறு வழியின்றி நேரத்தைக் கடத்த கண்முன்னே பரந்துகிடந்த பேருந்து நிலையத்தை மனதின் பசிக்குத் தீனியாகக் கொடுக்கத் துவங்கினேன். முதன்முதலாய் எப்போது இந்தப் பேருந்து நிலையத்தில் கால் வைத்தேன் என்பது நினைவில் இல்லை. கல்லூரியில் இணைந்த காலம் தொட்டு 20 ஆண்டுகளுக்கு மேலாகிறது இந்தப் பேருந்து நிலையத்தோடு கூடிய பந்தம்.

குளிரும் வெம்மையும் புழுதியும் அற்ற ஒரு முன்னிரவின் முதிர்ந்த நேரம். மாலை நேரத்துப் பரபரப்பு மெல்ல தீர்ந்து, மக்கள் இடமும் வலமும், முன்னும் பின்னுமாய் நகர்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். ஒவ்வொரு முகமும் ஒவ்வொன்றைச் சுமந்து  செல்கிறது. வெளியூர் பயணத்திற்குப் பைகளோடு வரும், குளித்துத் திருநீறிட்ட முகங்கள் மட்டும் கொஞ்சம் கூடுதல் சுறுசுறுப்போடு வலம் வர, ஏனைய முகங்கள் களைப்பை மிக அடர்த்தியாக அப்பிக் கொண்டு, தங்களுக்கான பேருந்துகளை அலையும் கண்களால் வலைவீசிக் கொண்டிருக்கின்றன.

சந்தனக் கலர் தாவணியும், அடர் கருஞ்சிவப்பு பாவாடையும் அணிந்த ஒரு இரட்டைச் சடைப் பெண் ஒரு புத்தக மூட்டையோடு நிதானத்துக்கும் சற்றுக் கூடிய நடையோடு கடந்து கொண்டிருக்கிறாள். பள்ளி முடிந்த பின் தனிவகுப்புச் சென்று திரும்பும் பெண்ணாக இருக்கலாம். உயரத்தை வைத்துக் கணிக்கும் போது பனிரெண்டாம் வகுப்புப் பெண்ணாக இருக்கும் எனத் தோன்றியது. தாவணிப் பெண்களைப் காணும் வாய்ப்புகள் சுருங்கிவிட்டது. எதோ ஒரு சிலத் தமிழ் பள்ளிக்கூடங்கள் மட்டுமே இன்னும் சுரிதாருக்கு மாறாமல் தாவணியை கட்டாயாமக் கட்டச் சொல்லிக்கொண்டிருக்கலாம். அந்தப் பெண் தமிழ் பள்ளிக்கூடம் என்று நினைக்கவே கொஞ்சம் கூடுதல் வாஞ்சையாக இருந்தது, ஆமாம் ஏன் இந்தப் பெண் தமிழ் பள்ளிக்கூடத்தில் படிக்க வேண்டும், ஒரு வேளை வசதி வாய்ப்புகள் இருந்திருக்காதோ? அல்லது தமிழ்ப் பற்று இருந்திருக்குமோ என மனம் தன் போக்கில் தறிகெட்டுச் சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தது.

தொலைதூரப் பேருந்துகள், வெளியூர்ப் பேருந்துகள், புறநகர்ப் பேருந்துகள், நகரப்பேருந்துகள், சிற்றுந்துகள் என எனக்கு முன்னே இடமும் வலமுமாய்க் கடந்து கொண்டேயிருந்தன. தங்கள் உருவத்திற்குச் சற்றும் பொருந்தாத கூடுதல் சத்தத்தோடு சில சிற்றுந்துகள் பேருந்து நிலையத்தின் அந்த அகலமான வேகத்தடைமேல் ஏறி இறங்கிக்கொண்டிருந்தன. அரசுப்பேருந்துகள் அதற்கான அழுக்கடைந்து, தகரங்கள் வர்ணம் உறிக்கப்பட்டு, கீறல்களோடு, அப்பிய வண்ணப்பூச்சோடு வழக்கமான இலக்கணத்தோடு நகர்ந்து கொண்டிருந்தன. கோத்தகிரி எனப் பெயர்ப் பலகையில் பெயரிட்ட பேருந்து கடக்கும் போது பேருந்தைப் பரவலாக மூடிய அழுக்கு போக்குவரத்து கழகத்தின் ஒழுங்கை,  தரத்தைப் பறைசாற்றியது.

வித்தியாசமான வடிவம் கொண்ட முகப்புகளோடு, வேறு வேறு வர்ணங்களோடு, கருப்புக்குளிர்தாள், இளம்பச்சைக்குளிர்தாள் என சில்லிடும் இசைப் பிளிறல்களோடு, வழியும் வெளிச்ச சன்னல்களோடு தனியார் பேருந்துகள் புதுமணப்பெண்ணின் வெட்கம் போல் அந்த வேகத் தடையைத் தாண்டிக்கொண்டிருந்தன.

ஓடி முடித்து பணி நேரம் தீர்ந்த பேருந்துகள் உள் விளக்குகளை அணைத்துவிட்டு மெதுவாய் நகர்ந்து கொண்டிருந்தன. பேருந்துகளுக்கும் களைப்பாய் இருக்குமோ என்ற எண்ணம் தோன்றியது. அதீதக் களைப்போடு பேருந்து கிடைக்காத சில பின்னிரவு நாட்களில், ”ஒரு பேருந்து வராதா?” என ஏங்கும் நேரத்தில் ஆடி அசைந்து ஓய்வெடுக்கப்போகும் பேருந்துகளை காணும்போது ஒரு ஏக்கமும், தீராத வன்மமும் பல முறை கொண்டது நினைவிற்கு வந்து போனது.

அசாத்திய உயரம் கொண்ட ஒரு காவல் உதவி ஆய்வாளரோடு, ஆறேழு இளம் காவலர்கள் தங்கள் நெஞ்சு வரை உயரம்கொண்ட குச்சிகளைக் கையில் பிடித்தவாறு பேருந்து நிலையத்தின் நடுவே எல்லாத் திசைகளிலும் பார்வைகளை வீசியவாறு விறைப்பாக விரைந்து கொண்டிருக்கின்றனர். அது ஒரு வழக்கமான ஆய்வாக இருக்கலாம் அல்லது பயணிகளுக்கு ஏதோ நம்பிக்கையை விதைக்கும் நடவடிக்கையாக இருக்கலாம். ஆறேழு பேரின் ஒழுங்கில் அமைந்த விறைத்த நடை தேர்தலுக்கும் முன் தினங்களில் நடத்தும் காவல்துறை அணிவகுப்பை சில விநாடிகள் நினவில் மீட்டிவிட்டுப்போனது.  

அக்கம் பக்கம் உள்ள பயணிகள் விறைத்த வேக நடைகளை ஒரு கணம் தங்கள் நிலையிலிருந்து மீண்டுபார்க்கத் தவறவில்லை. கால்சட்டைக்குள் இறுகச் சொறுகிய காக்கி அங்கியும், கல்சிலைபோல் இறுக்கமாக நகரும் உருவமும் ஒரு தடவை என்னையறியாமல் வயிற்றில் சுமக்கும் தொப்பையைத் தடவி எக்கிக்கொள்ள வைத்தது. தொப்பை குறைப்பதற்கான சங்கல்பங்கள் தொடர்ந்து தோற்றுவரும் மர்மம் கொஞ்சம் கூடுதல் கவலையை ஊட்டுகிறது.

பார்க்கும் இடமெல்லாம் உயர்ந்த கம்பங்களிலிருக்கும் விளக்குகள் வெளிச்சத்தை அடர்த்தியாய் உதிர்ந்துகொண்டிருக்கின்றன. பேருந்து நிலையம் பட்டப் பகல் போல் வெளுத்துக்கிடக்கிறது. பேருந்து நிலையத்தின் தென் புறம் இருந்த மரத்தின் அடியில் நிற்கிறேன். மரத்தைவிட உயரத்தில் இருக்கும் விளக்கு கொட்டும் வெளிச்சத்தில் இலைக்கூட்டங்கள் தின்றது போக ஆங்காங்கே பொத்தல்களில் வெளிச்சம் விழுந்துகொண்டிருந்தது. இரவில் அடர்த்தியான வெளிச்சத்தில் மரத்தின் அடியில் சிந்திச் சிதறும் ஒளியைப் பார்ப்பதும் ஒரு அழகுதானோ?

என்னருகில் ஒரு ஆள் கொஞ்சம் அமைதியின்றி தவிப்பதை உணர முடிந்தது. கையில் வைத்திருக்கும் குடுவையில் அரைப்பகுதி மாம்பழச்சாறு இருந்தது. என்னை உற்று உற்றுக் கவனிப்பதை உணர முடிந்தது. நான் மிகச் சாவகாசமாய் நிற்பது ஒருவேளை நான் அப்போதைக்கு நகர மாட்டேன் என்ற உணர்வைத் தந்திருக்கலாம். ஏதோ ஒரு போராட்டத்துடன் என்னைக் கவனித்தவன் தன் கவனிப்பு மூலம் என்னை அவனைக் கவனிக்க வைத்தான். எனக்குப் பின் சில அடிகள் நகர்ந்து என்னவோ செய்வது புரிந்தது. உற்றுக் கவனித்ததில் கால் சட்டைப் பையில் இருந்து எடுத்த கால்புட்டி மதுக்குடுவையில் இருந்ததை மெலிதான கை நடுக்கத்துடன் மாம்பழச் சாறு இருக்கும் குடுவையில் ஊற்றுவது தெரிந்தது. சரக்கின் வாசனை சில விநாடிகள் மிதந்து கரைந்தது. காலிக் கண்ணாடிக் குடுவை டங்’என சப்தத்துடன் விழுந்தது. காரியம் முடித்ததில் மிகச் சுதந்திரமாக அவன் உணர்வதாய் எனக்குள் ஒரு எண்ணம் தோன்றியது. மாழ்பழச்சாறு குடுவையின் மூடியை இறுக மூடிக் கொண்டு நிமிர்ந்த நெஞ்சோடு ஏதோ ஒரு பேருந்தை நோக்கி நகரத்துவங்கினான்.

இத்தனை வருடங்களில் கவனித்ததில் தனியார் பேருந்துகள் பெரும்பாலும் அதே பெயரோடு தான் ஓடிக்கொண்டிருந்தன. வடிவம் வண்ணம் மாறினாலும், பெயரைப் பார்த்தவுடனே அது செல்லும் ஊர் எது என மனதிற்குள் ஒரு மின்னல் அடிப்பது மகிழ்ச்சியாய் இருந்தது. கூடுதலாய் கடந்து செல்லும் பேருந்துகளில் ஓரிரு பேருந்துகள் யார்யாரையோ நினைவில் மீட்டவும் செய்கின்றது.

ரெங்கா என்ற பெயருள்ள பேருந்து கடந்த போது கல்லூரி கால நண்பன் குப்புசாமி நினைவில் வந்து போனான். பி1 என்றால் சுபாஷினி, கேஆர்&கோ என்றால் சீனிவாசன், எஸ்பிபிடி என்றால் ராமசாமி, அந்தியூர் வழி செல்லும் சத்தி வண்டி எனில் எப்போதும் ஓட்டுனரால் துண்டு போடப்பட்டு முதல் இருக்கையில் செல்லும் ஒரு உயரமான பெண்மணி என்பது போல் சில பேருந்துகள் யாரோ ஒருவரின் நினைவை வலிய முளைக்கச் செய்துவிட்டுத்தான் கடக்கின்றன.

அலைபாயும் கூட்டத்தில் ஒரு முகமாவது அடையாளம் தெரிகிறதா என உற்று நோக்குகிறேன்… ம்ம்ம்ஹூம்… வாய்ப்பே இல்லை. விதவிதமான முகங்கள் ஒவ்வொன்றும் பார்த்தறியா முகங்கள். உயரம் குறைவான ஆள் கூடுதல் உயரம் கொண்ட மனைவியோடு கடக்கிறார், அநியாயத்துக்கு ஒல்லியாக இருக்கும் அந்த மனைவி கொஞ்சம் குண்டாய் இருக்கும் குழந்தையை சுமந்தபடி. அம்மாக்கள் ஒரு போதும் சுமப்பதை சுமையாய் நினைப்பதேயில்லை என ஏதோ மனதிற்குள் ஓடியது. அந்த வரி சரிதானா என்ற கேள்வியும் உடனே பிறக்காமல் இல்லை.

வேகமாய் என்.ஆர்.எல் பேருந்து வந்து நின்று மூச்சு வாங்கிக்கொண்டிருந்தது. கணக்கில்லா இரவுகள் இதில் பயணப்பட்டிருப்பேன். காலை மூன்று மணிக்கு ஓட ஆரம்பித்து, இரவு பத்து மணிக்கு தூங்குவதற்காக பவானி செல்லும் பேருந்து. பெரும்பாலும் அந்த நடைக்கு மட்டும் கூட்டமே இருக்காது. காற்று சிலுசிலுக்க நெருப்பு போல் சீறிச் செல்லும் அந்தப் பழைய பயணங்கள் நினைவிற்குள் வந்து போயின, கூடவே மெதுமெதுப்பான அந்தப் பேருந்தின் இருக்கையும்.

கடக்கும் பேருந்துகளுக்குள் கூட்டம் திணறுகிறதா, காலியாக இருக்கிறதா எனவும் மனம் கவனிக்கத் தொடங்குகிறது. நெரிசல் இல்லாமல், நிற்காமல், அமர்ந்தவாறு குறைவான கூட்டத்தோடு கடக்கும் பேருந்துகள் மேல் ஏனென்று தெரியவில்லை கொஞ்சம் காதல் கசிகிறது. நகரத்துக் கசகசப்புக்குள் கசங்கி கடைசியாக வீட்டுக்குச் செல்ல பேருந்தில் ஏறி அது பேருந்து நிலையம் கடந்து சமிஞ்சைகள், பிரிவு சாலைகள், குறுக்குச்  சாலைகள் என  எல்லாத் தடைகளையும் தாண்டி நகரத்து எல்லை கடந்து இருளில் வெளிச்சத்தைப் பாய்ச்சிக் கொண்டு சீறும் போது, அடிக்கும் சிலுசிலு காற்று அந்த நாளின் அத்தனை களைப்பையும் போக்கவல்லது. குறிப்பாக சன்னோலோர இருக்கை, மூவர் அமரும் இருக்கையில் இருவர் மட்டும் என்ற சௌகரியம், உள்ளே அழாமல் சிரிப்பாய் வெளிச்சத்தை சிதறவிடும் வெள்ளை விளக்கு, அதிரும் இசை என்பதெல்லாம் கூடுதல் சுகம். இப்போதெல்லாம் நகரத்து எல்லைகளைத் தாண்டவே முடிவதில்லை தாண்டும் முன்பாக அடுத்த நகரத்தின் எல்லை வந்து தனக்குள் நம்மைப் புகுத்திக்கொள்கிறது.

பேருந்தில் உருவமற்றுப் பயணப்பட முனைந்த மனதை மீட்டு வந்து மீண்டும் பேருந்து நிலையத்திற்குள் நிறுத்தப் பார்த்தேன். சுகமாய்த் பேருந்து நிலையத்தைத் தின்றுகொண்டிருந்த மனது வெளியில் பயணப்பட்டு வந்ததால் மீண்டும் பேருந்து நிலையத்தைச் சுவைக்க மறுத்து திமிரத் துவங்கியது. அதுவரை அத்தனை பரபரப்பிற்குள்ளும் எனக்காக கிடைத்த அமைதியின் வர்ணம் மாறத்துவங்கியது போல் உணரத் துவங்கினேன்.

நண்பனிடமிருந்து அழைப்பு வந்தது, பேருந்து நிலையத்திற்கு வெளியே இறக்கிவிட்டுவிட்டதாகச் சொல்ல, அந்த இடம் நோக்கிப் புறப்படும் போது மனம் புத்தியிடம் கேட்டது ”இன்னுமொரு பொழுது இதே போல் அமையுமா?” அமையாது எனப் புத்தி சொல்லவேண்டியதில்லை. ஆனாலும் மனதிற்கு புத்தி அப்படித்தான் சொல்லும் எனத் தோன்றியது. சில நேரங்களில் தானாகக் கிடைக்கும் தனிமை எதிர்பாராமல் கிடைக்கும் முத்தம் போன்று இனிமையானது. அந்த முத்தம் அதிசயமாய் கிடைக்கலாம், கிடைக்காமலும் போகலாம். வேண்டி விரும்பி திட்டமிட்டு உருவாக்கும் தனிமைகளில் ஒருவித மயான அமைதி வேண்டுமானால் கிடைக்கலாம், தனிமை அதற்கான தனித்துவத்துடன் கிடைப்பதேயில்லை. தானாய் அமையும் உருவாகும் தனிமை ஒரு வரம்.

-0-

படங்கள் உதவி கூகுளாண்டவர்

-0-