உயிருக்குள் ஊட்டுவது

வெள்ளி தலைக்குளியலில்

அடங்காமல் பறக்கும் முடியை

கழுத்தோரம் காதோரம் கடத்திவிட்டு

என் நாசிதேடும் உன் வாசக்காற்றும்

 

என்னுள் வேர்விட்டு கிளைபரப்பி

சொட்டுச்சொட்டாய் உயிர்திருடி

வெண்வரிகளோடு உன் புடவையில்

அடர்த்தியாய்ப் பூத்த செம்பருத்திப்பூக்களும்

கண் சிமிட்டிச் சிமிட்டி

உதடுகளைச் சுழித்துப்பிசைந்து

காதுவழியே கரைத்து ஊற்றும்

வார்த்தைக் கவிதைகளும்

என்னிடமிருந்து என்னைப்பறித்து

விடைபெறும் தருணங்களில்

வலிக்காமல் செல்லமாய்க் கிள்ளும்

நகத்தில் பிறக்கும் பிறைவடிவமும்

என்னுள் தளும்பும் சொற்கள் ஏராளம்

இருந்தும் எதுவும் அலுக்கவில்லை

உயிருக்குள் ஊட்டுவது நீ என்பதாலும்

ஏந்திக்கொள்வது நான் என்பதாலும்

-0-